“Cultural conditioning is like software, but beneath the software is the hardware of brain and organism and by dissolving the cultural conditioning to speak English, German, Swahili or whatever, then one returns to this ur-sprach, this primal language of the animal body and can explore the real dimension of feeling that culture has a tendency to cut us off from. Culture replaces authentic feeling with words. 

As an example of this, imagine an infant lying in its cradle, and the window is open, and into the room comes something, marvelous, mysterious, glittering, shedding light of many colors, movement, sound, a tranformative hierophany of integrated perception and the child is enthralled and then the mother comes into the room and she says to the child, “that’s a bird, baby, that’s a bird,” instantly the complex wave of the angel peacock irridescent transformative mystery is collapsed, into the word. All mystery is gone, the child learns this is a bird, this is a bird, and by the time we’re five or six years old all the mystery of reality has been carefully tiled over with words. This is a bird, this is a house, this is the sky, and we seal ourselves in within a linguistic shell of disempowered perception, and what the psychedelics do is they burst apart this cultural envelope of confinement and return us really to the legacy and birthright of the organism. 
  

-Terence McKenna (Ordinary Language, Visible Language and Virtual Reality)

‘பசித்த மானிடம்’ நாவலில் ஒரு பகுதி. கணேசன் பதின்பருவத்தில் அடியெடுத்து வைக்கும் சிறுவன். பத்மா இன்னும் சிறிது நாட்களில் திருமணம் ஆகப்போகிறவள். கணேசனைவிட வயதில் பன்மடங்கு மூத்தவள். இவர்கள் இருவரும் ஒரே தெருவில் வசிப்பவர்கள். ஒருநாள் இரவு பத்மா வீட்டில் கணேசன் தங்க நேரிட இருளில் இருவரும் தனியாக இருக்கும் சமயம் பார்த்து பத்மா கணேசனை வெறிபிடித்தவள் போல் வந்து ஆரத்தழுவுவாள். கணேசனும் அவளிடத்தில் அவனுக்கு ஆகப்பிடித்த விஷயமான அவளது கண்களில் முத்தமிடுவான். சிறிது நிமிடங்களில் வெளிச்சம் வந்ததும் இருவரும் பிரிந்துவிடுவர். அன்று இரவு முழுக்க அவனைப் பிரிந்திருக்க மனமில்லாமல் திண்ணையில் அவனருகே போய் ஒருக்களித்துப் படுத்துக்கொண்டு ‘தூக்கம் வர மாட்டேங்கிறது..எதாவது கதை சொல்லுடா கணேசா’ என்று வாஞ்சையாய்க் கேட்பாள். பலவருடங்கள் கழித்து அவளை மறுபடி புகைப்படத்தில் மட்டுமே பார்க்க முடிகிறபோது நா தழுதழுக்க ‘பத்மா..’ என்று முனகியவாறு அழுவான் கணேசன்.

எவ்வளவு அழகான spontaneousஆன உறவு!! அது காதலா? காமமா? அந்த உறவின் பெயர் என்ன? அர்த்தம் என்ன? என்று இருவரும் விளைவுகளைப் பற்றி சிறிதும் யோசிக்காது ஒருவரை ஒருவர் நேசிப்பார்கள். எந்த எதிர்பார்ப்பும் அற்ற இதுபோன்ற தூய்மையான அன்பிற்கு ஏது நிகர்? 

ஆனால் கணேசன் வயது முதிர்ந்த பிறகு எதிர்ப்படும் பெண்களின் மீதான காம இச்சைகளாகட்டும், இன்னபிற உணர்வுகளாகட்டும் அவற்றை சரி-தவறு, அவர்களுடனான உறவின் அர்த்தம், இவன் செயல்பட்டால் நேரக்கூடிய பின்விளைவுகள், அவனது உணர்வுகளின் ஆதாரத்தன்மை என்பது போன்ற கேள்விகளால் மனதைப் போட்டு குழப்பி எடுத்து பாடுபடுவான். யதார்த்த உலகின் கட்டமைப்புகளுக்குள் சிக்குவதால் நாம் எல்லாரும் இதுபோன்ற சிக்கல்களில் தான் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம் என்பதை கரிச்சான்குஞ்சு அழகாக உணர்த்திச் செல்வார்.

கண்ணம்மா- Video song from றெக்க movie

இந்த பாடல் சமீபகாலமாக என் மொபைலில் ரிப்பீட் மோடில் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கிறது 💗💗💗 இதிலும் மேற்கூறியது போன்ற ஒரு அழகான உறவை கொண்டுவர வாய்ப்பிருந்தும் அக்கா-தம்பி என்று யதார்த்தப் படுத்தியது சிறிது உறுத்தினாலும் இதயத்தை உருகவைப்பதில் யாதொரு குறையும் இல்லை.

-இறைவன்

Advertisements